Dark Sector

08.04.2008

Dark Sector lijkt dus op Gears of War en wordt ook op dezelfde manier gespeeld. De programmeurs hebben vast Resident Evil 4 in hun lunchpauze gespeeld en de moeite van het na-apen waard bevonden – zelfs de kisten die hier en daar liggen en die met grof geweld opengebroken dienen te worden om een paar items te verzamelen keren in Dark Sector terug. Bij zoveel eclecticisme komt natuurlijk de vraag naar boven wat de game van Digital Extremes bijzonder maakt; hoe het zich van zijn voorbeelden onderscheidt. De story, over een behoorlijk vervelend virus in een Russische stad (nee, geen vogelgriep) kan het amper zijn. Die herinnert namelijk erg aan Resident Evil 4, hoewel de landelijke Spaanse setting door een stedelijk Oost-Europa vervangen werd. De generieke story laten we dus liever voor wat het is, omdat het eerder een onhandige verbinding tussen strijdtonelen is, dan een drijvende motivatie om je van de ene missie naar de volgende te haasten.

Het enige dat echt uniek is aan Dark Sector is de zogenaamde Glaive: Een soort enorme ninja-ster, die aan de arm van de held kleeft. Onze held is namelijk ook een beetje geïnfecteerd geraakt. Hoewel anderen aan het virus sterven heeft hij een gooiwapen aan zijn arm ontwikkeld, dat hier steeds naar terugkeert. Dit is echt praktisch, omdat het gebruikt kan worden om de tegenstander te fileren, een paar wapens te veroveren of om de schijf met verschillende effecten op te laden: stroom, ijs of vuur. Deze effecten worden gebruikt voor het oplossen van vrij eenvoudige raadsels of om een paar tegenstanders aan een passend element bloot te stellen.

Sterker nog: je kan het apparaat ook trefzeker op zijn doel afsturen – als je meteen na het werpen nogmaals op R2 drukt, kan de scherpe schijf bestuurd worden door de Six-axis-controller te kantelen. Dit werkt echter niet geweldig en dient eigenlijk maar een doel: spelers mogen toezien hoe deze dodelijke frisbee door ledematen en vlees snijdt. Dit ziet er in eerste instantie spectaculair uit, maar op den duur wordt het effect toch wat eentonig. Dat geldt ook voor de overdreven lang uitgerekte doodskreten van geëlimineerde tegenstanders. Je zou bijna het gevoel krijgen dat Dark Sector sadistische spelers een genoegen wil doen – maar in dit geval was minder meer geweest.

De rest komt ons ergens heel bekend voor: dekking zoeken en van daaruit op je tegenstander schieten of granaten gooien. Duck 'n' cover, steeds maar weer. Je aanvallers zijn de intelligentsten niet, de bossgevechten zijn eentonig maar uitdagend. Wapens in de rondte liggen kunnen gebruikt worden, maar slechts voor beperkte tijd, omdat ze zich door de virusinfectie van de held na een paar seconden vernietigen. Waarom dat nou is... De speler kan echter wel zijn eigen wapenrepertoire opbouwen en upgraden. Ook hier was Resident Evil 4 Pate het grote voorbeeld: een handelaar verkoopt wapens en upgrades. Helaas is het vergaren van geld een toevallig proces, omdat dode vijanden bij hun heengaan meestal geen poen achterlaten. Harde valuta vind je slechts op bepaalde plaatsen in het spel.

Dark Sector lijkt hier en daar wat samengeflanst: de voorbeelden zijn duidelijk te herkennen, maar men heeft uit het reeds bekende niets nieuws gebrouwen, zoals bij Uncharted: Drake’s Fortune wel het geval is. In plaats daarvan is het spel een samenraapsel van andere games, waaraan slechts een nieuw ingrediënt werd toegevoegd. Toch heeft Dark Sector wel entertainmentwaarde. Dit is met name te danken aan de karaktervolle graphics, die weten te overtuigen door het monochrome spel van licht en schaduw. Helaas ontbreekt het Dark Sector aan een overtuigend verhaal en zelfs de multiplayer mode bestaat alleen in naam: slechts een van de medespelers mag die leuke schijf gooien; de andere spelers zijn eenvoudige voetsoldaten. Dat wordt al snel saai en zal amper voor lange nachten online zorgen.