GTA IV

29/04/08

Sayısız kitap ve film, tam psikologların ofislerinde olmasını bekleyeceğiniz gibi. Doktorun diplomaları duvara düzgün bir şekilde sıralanmış. Masanın hemen sağında. Göz alıcı. Hastanın iyi bakıldığını hissetmesini sağlayacak şekilde. Bir de koltuk var. Yatırılabilir bir koltuk. Sorunları hakkında konuşmak için tüm “psikoloji sorunluların” uzanması gerekiyor. Gözlerim bu dinlenme mobilyasına kilitlendi. Doktor bunu fark etmiş olacak ki, gülerek alçak deri koltuğa oturmamı rica etti. Beni ona neyin getirdiğini soruyor. Yaşlı bayan bu soruyu kendine saklayabilirdi. Telefonda, nedenini tam olarak açıklamıştım. Şimdi bu sohbetin başlangıcı beni oldukça sıktı. Evime konsolumun başına dönmeyi tercih ederdim. GTA IV dünyasına dalmak istiyorum.

"Tam olarak niçin burada olduğunu neden bana anlatmıyorsunuz?“ diye soruyor. "Aslında bilirsiniz, bu o kadar kolay değil. Bağımlıyım. GTA IV bağımlısıyım. Oyunun bende eroin etkisi oldu. Bir kez denedim ve bağımlı hale geldim. Şimdiye kadar, sağlık yetkililerinin sadece sizin paniğe kapılmanızı sağlamaya çalıştığını düşünüyordum. Uyuşturucular konusunda durum bu olabilir. Denedikten sonra ağa düşmüyorsunuz ama GTA IV’te böyle değil. Bir saat oynadıktan sonra, ondan ayrılamaz oldum." "Yani bir video oyunu bağımlısı olduğunuz için mi buradasınız???" diye sordu inanmaz bir şekilde. "Evet!“ kısa cevabımdı. "Telefonda bu konuyu zaten konuşmuştuk." "Evet konuştuk, ama bu biraz sıra dışı. Ben video oyununun konuşacağımın konunun... aslında.. daha genel bir sorunun başlangıcı olacağını düşünmüştüm." Yavaş yavaş bu bayanın beni ciddiye alıp almadığını düşünmeye başladım. "İsterseniz size hafta sonumu nasıl geçirdiğimi anlatıyım." "Faydası olacaksa, Sayın S.*" (*ismi editör çok iyi biliyor).

"Cuma günü, bir arkadaşım aradı. GTA IV hazır, alabilirsin dedi. Yorucu haftadan dolayı hafta sonunu sakin bir şekilde iyi bir filmle geçirmek istiyordum ama bir duş aldım ve şehre gittim. Oyunu almak için. Oyuna zaten bağımlı olduğum için DEĞİL (!). Yemin ederim. Sadece bir süredir bu oyun ilgimi çekiyordu. Bnun dışında, hafta içinde bir oyun dergisinin editörü olarak çalışıyorum. Oyuna biraz daha erken bakarsam bir zararı olmaz diye düşündüm. İtiraf etmeliyim oyunun teslimi bir Hollywood filmindeki uyuşturucu takasını hatırlattı. Kötü bir işaret. Gizli bir operasyon. Her iki tarafta tedirgin bakışlar. Önce para, ardından oyun cd’si. Sona evin yolunu tuttum! O anda, kendime bir iyilik yapmadığımın farkında değildim, yemin ederim."

"Peki ardından?" diye sordu. "Evet ardından. Eve geldim, hafta sonu kıyafetlerimi giydim ve konsolun önüne oturdum. Liberty City maceram büyük bir prodüksiyonla başladı. Neler olduğunu fark edene kadar saatler geçmişti. Duraklatma menüsünün istatistiklerine baktıktan sonra, konsolun önünde yaklaşık yedi saattir oturuyor olduğumun farkına vardım. Sigara içmeyi bile unuttum doktor. Sigarayı. Günde bir paket sigarayı rahat bir şekilde tüketenlerdenim." "Evet, buna neden olan nedir? Bana anlatın. Oyun deneyiminizi açıklayın. Bağımlı olduğunuz ifadesiyle herhangi bir şey yapamam. Oyun hakkında konuşmaya başladığınızda ellerinize bakarak bunu görebiliyorum! Çok fazla sallıyorsunuz ellerinizi."

Alnımda ter damlaları belirmeye başlıyor. Ellerim nemleniyor ve koltuğun yeşil derisini kavrıyorum. Bilinçsiz bir şekilde kramp giren parmaklarım kayıyor ve elimde XBOX pad tutuyormuşum gibi parmaklarım konuma giriyor. Ciddi bir sorun yaşıyorum. Çünkü bunlar GTA IV’le geçirmediğim son birkaç günün ilk saatindeyim. Kendime geliyorum. Düşüncelerimi topluyorum. Ardından buruşuğa Liberty City’de gezerken başıma neler geldiğini anlatıyorum.

"Biliyorsunuz. Oyun beni en başından çiviledi. Niko Bellic, Amerikan rüyasını yaşamak istiyor, o ve başarılı odluğu sanılan kuzeni Roman. Bu nedenle Liberty City’nin tamamı olun elinde. Muhteşem bir girişin ardından, daha önce söylediğim gibi Niko Bellic olarak ilk görevim, kuzenimi arabayla eve götürmekti. Bu şekilde oyun kontrollerinin tamamını öğrendim. İlk birkaç metreden sonra, öncekilerde yapılan ilk değişiklikler hemen görülüyor. Fizik motoru, Liberty City, yeni kamera açıları, koca şehirde oyuncuların yolunu bulmasına yardımcı olan navigasyon, farklı görevler ve dinamik, değişen hava sistemiyle bir araya gelen gece ve gündüz arasındaki dinamik geçişler. Yağmur yağdığında kayganlaşan sokaklar veya fantastik gölge ve ışık oyunu. Beni takip edebilir misiniz bilmiyorum ama zaman ve duyurular tekrar canlı, gerçek ve serbestçe erişilebilir bir şehre işaret ettiğinde, gerçek oyun deneyimi yüksek beklentileri bile aşıyorsa, tamamen çivileniyorsunuz."

" GTA IV’te hemen her şey mümkün.” Tekrar ellerime hafif kramp girmeye başlıyor. Ayağa kalkıp eve koşma dürtüsüne direnmeye çalışıyorum. "Oyuncunun alabileceği kızlarla irtibat, önemli müşteriler şehrindeki striptiz kulüplerine yapılan ziyaretler kadar önemli. Çünkü biliyorsunuz Niko müşterileriyle arasını ne kadar iyi tutarsa, bu şekilde daha iş alabiliyor. Örneğin Roman, oyuncu onunla iyi geçinirse ve onunla ara sıra ierse, bir sonraki görev noktasına kadar araba sürmeyi canı istemiyorsa, ücretsiz taksi sağlayabiliyor. Dart, havuz, bowling veya kabare ziyareti gibi diğer eğlenceler de oyuna dahil."

"Biliyorsunuz, mini oyunlar, hoş uygulama, şehrin son derece derin ayrıntıları veya Liberty City’ye geliştiricilerin üflediği “hayat” için yazacağım raporda oyunu övebilirdim. Ancak çok daha fazlası var. Örneğin hikayeyle ilgili görevler. Şimdiye kadar her GTA oyununda, birkaç saat sonra görevleri izleme isteğimi yitirirdim. Her yere çılgınca ateş ettim. Çılgına döndüm." Gözlerinin seğirmesinden, psikologun gerçek hayatla oyun dünyasını birbirinden ayıramayan bir kişi olduğumu düşündüğünü anlıyorum. Henüz polisi aramamış olmasına şaşırdım. "Ancak GTA IV’te bu farklı. Göçmen Bellic çevresinde önden hikaye beni büyüledi. Oyunun ilk birkaç saatinde kaçık kuzeni Roman’ı kargaşadan kurtarma şekli ve bunu yaparken sürekli olarak gangster sahnelerine giriyor ve organize suçta daha önemli kişilerle tanışıyor. Veya geliştirici Rockstar’ın fantastik bir biçimde doğru kurduğu gerçek hayatla bağlantı. Yüz yüze tanışarak veya Niko’nun her zaman taşıdığı cep telefonunu kullanarak sosyalleşme. Evet görevler sadece toplantılarda kabul edilmiyor. Oyun sırasında müşterileri Niko’yu arayabiliyor. Veya ahlaki kararlar. Arkadaşlarımdan birini kandıran kadının yaşamasına izin vermeli miyim yoksa hak ettiği dersi vermeli miyim? 100 web sitesine (oyun dünyasında) ziyarete imkan tanıyan internet kafe. Oyuncuların olumlu ve olumsuz yanıtlar aldığı internetteki sosyal kulüp. Veya istenmeyen postaların doldurduğu e-posta hesabı."

"Oyun sizde obsesyona neden olmuş, Bay S." diyor dinleyicim. "Demek farkına vardınız? Oyunu oynamak için hafta sonu bütün randevularımı iptal ettim. Bu normal değil." "Anlattıklarınıza bakınca oyunu niçin sevdiğinizi anlayabiliyorum. Korkarım seansı şimdi bitirmek zorundayız. Benim de evimde bir konsol var. Anlattıklarınızdan sonra sanırım ben de bu oyunu alacağım." Dostane ve samimi bir şekilde odadan çıkarken bana eşlik etti, kapıyı kilitledi ve ofisten hızla ayrıldı. Artık tek başınayım ve GTA IV bağımlılığımla yalnızım. Editörlük ofisine kısa bir telefon yeterli. Hastayım diyorum iş yerinden bir arkadaşıma, sahte, zayıf bir sesle ve evin yolunu utuyorum. Ev. Eve GTA IV’e. Yolda, bağımlılığın aslında bir hastalık olduğu düşüncesiyle kendimi teselli ediyorum. Bu nedenle, arkadaşlarıma bile yalan söylemiş sayılmam.